lees verder.. Al heb ik miljoenen muggen geplet, al heb ik tientallen mierennesten met kokend water overgoten, al verorber ik bijna dagelijks een pan sappige lamskoteletjes en kippenlevertjes - ik ben een grote dierenvriend. Een natuurmens pur sang.
Dat was ook de reden dat ik indertijd zo blij was toen National Geographic Channel (NGC) op mijn kijkbuis verscheen. Eindelijk de wonderlijke schoonheid van moeder aarde in mijn eigenste huiskamer. En jawel, de woeste safari's, de mysterieuze jungles, de helblauwe oceanen - ik kreeg er geen genoeg van!
Maar nu, jaren later, voel ik me bekocht en belazerd.
Want wat is er van deze 'natuurzender' overgebleven?
Ter precisering verrichtte ik een privé-onderzoekje. Liggend op de bank met de stopwatch in de hand begon ik te turven, avonden achtereen. De uitkomst was onthutsend. Dramatischer dan ik vreesde. Maar liefst 50% van de zendtijd op NGC is reclame: een goed geschoren Beckham en een Toyota met schietstoel. Van de andere 50 % bestaat weer de helft uit docu's die geen fluit te maken hebben met flora of fauna: duikboten, wolkenkrabbers en Tweede Wereldoorlog. De resterende 25 % is een beroerde potpourri van schreeuwerige antropologiefilmpjes in een foute MTV-stijl. Dit alles doorspekt met zenuwwekkende herhalingen, aankondigingen van herhalingen en herhalingen van aankondigingen.
Dus heb ik het helemaal gehad met NGC. Ik mis er gelukkig ook niks aan. Heb ik trek in bommen dan zap ik naar Discovery Channel, en wil ik een natuurfilm van de voortreffelijkste kwaliteit dan is er goddank de BBC.
Daarom beste NGC, óf u geeft ons weer leeuwen, cobra's en orka's óf u heft uzelf op. Wie knollen voor citroenen verkoopt, is rijp voor het schavot.
Mohammed Benzakour