lees verder.. 'Jongen, in hemelsnaam, wat doe je daar toch in dat dooie gat Zwijndrecht?! Kom toch gezellig naar Amsterdam!' Ontelbare keren heb ik dit moeten aanhoren. Ze hebben gelijk. Mijn uitgever, mijn werkgevers, mijn vrienden, allemaal zitten ze in de hoofdstad. En daarbij, Groot Mokum herbergt de mooiste musea, de knapste vrouwen, de radicaalste muzelmannen, de ordinairste homo's, de kleurrijkste keukens, de hipste disco's. Amsterdam is superlatief.
En toch hang ik al bijna dertig jaar op dezelfde hangplek: Zwijndrecht.
Voor een muzelman is dit zelfs vloeken in de kerk. Want u kent de strenge spijtwet van de islam: verbod op varkensvlees en alcohol. En wat zit er in 'Zwijndrecht'? Precies, zwijn & wijn!
Maar wat is dat dan toch, wat mij hier knecht? Na veel gepieker ben ik er uit: de stilte. Zwijndrecht kent nog - in tegenstelling tot Amsterdam of Rotterdam - stilte. Zuivere, bijna tastbare stilte. Hier geen zevendaagse 24-uurs-economie. Hier geen razende scooters en trams, maar vogeltjesgefluit. Hier is men dol op drie dingen: fiets, bed en kerk. Op zondag klinkt de ganse dag klokgebeier, eeuwige klokgebeier. De stilte waart er rond als de dood in een zwart gewaad. En dat is goed. Dat stemt tot bezinning. Dat herinnert de mens dat het leven eindig is. Bovendien vind ik Jezus een toffe peer. Krijgt u een klap, keer dan uw andere wang toe. Wat een wijsheid. Zinloos geweld zou zo de wereld uit zijn.
Ik voorspel dat onze bible belt binnen twintig jaar overspoeld wordt door stedelingen die het lawaai, vuiligheid en agressie in hun stad spuugzat zijn. Anouk, ja de blonde rocknachtegaal, waagde de oversteek. Ze is Zwijndrechtenaar geworden. Nu Hans Teeuwen nog.
Mohammed Benzakour