lees verder.. Vandaag is een grote dag: Jan Wolkers verjaart. Tachtig. Dit noteer ik met enige weemoed. Hermans is dood en Reve staat met anderhalve been in zijn katholiek graf. Een gapend gat in de Nederlandse letteren.
Goddank is er nog Wolkers. De laatste der Mohicanen. 'Kijk es, kijk es, hoe prachtig dat licht, alsof Rembrandt met zijn ezeltje is neergedaald!' Het hadden Wolkers' woorden kunnen zijn. Tachtig en toch zo fit als een hoentje. Vandaag wordt in Leiden zijn dertigste (!) beeldhouwwerk onthuld: een Rembrandt-monument.
Ondertussen tikt hij noest verder. Terwijl leeftijdgenoten schokkend en kwijlend hun kopje bouillon opslurpen tikt onze Jan met verfklodders op de broek en tuinaarde onder de nagels het ene velletje na het andere vol. Blikjes zalm en Zaanse mayonaise binnen grijpbereik. Niet te stuiten die man. Wie straks zijn graf bezoekt en zijn oor op het zerk legt, zal onmiskenbaar het geratel van zijn tikmachine opvangen.
In het AD-magazine stond een mooi interview met Jan. Terwijl intellectuelen zich suf piekeren over wat nog 'rechts' en 'links' is, gaf Jan het antwoord: 'Heb je ooit rechts tegen een onrechtvaardige oorlog horen protesteren?' Alsjeblieft.
De ganse wereld beseft allang dat de illegale Irak-inval een fatale vergissing was. Behalve de vier B's: Bush, Blair, Berlusconi & lakei Balkenende. Een vijfde B (Bot) ontwaakte eventjes maar werd onmiddellijk met de stok terug in zijn slaaphok geslagen.
Wolkers' Walgvogel opent met een ongenadig spervuur richting Colijn. Dat 'roofzuchtige zweetdier in jacquet en steek' die hoognodig bij 'zijn gereformeerde kloten' gegrepen moest worden vanwege zijn misdadige uitbuiting van Nederlands-Indië.
Misschien zal de komende winter een miljoen kinderen in Kasjmir sterven, maar Balkenende steunt liever de bommen in Irak.
Jan, ik mis je nu al.