lees verder.. Duizenden uren van mijn leven heb ik een zwervend bestaan geleid. Speurend, keurend, snuffelend. In antiquariaten en op vlooienmarkten. Unieke boekwerken, langspeelplaten van The Doors, miraculeuze schilderijtjes, Ottomaanse waterpijpen, jaren zestig bloemetjeshemdjes, opgezette dagpauwogen uit Indonesië - ik bezit het allemaal. Ofschoon m'n inboedelpremie jaarlijks verdubbelt, betrap ik me vaak op de wensgedachte dat de wereld één groot Waterlooplein is.
Godlof heeft Zwijndrecht ook z'n eigen Waterloopleintje: de Kringloopwinkel. Het barakkenpandje aan de Ringdijk is een oase voor de romanticus die behagen schept in oude glorie. Het Holland van Nescio en Bomans, het Holland van breede rivieren traag door oneindig landschap - toen geluk nog gewoon was. Bij binnenkomst schiet de gordijnmuffe geur van belegen huisraad en verse koffiearoma je tegemoet. De combinatie prikkelt de tastzin.
Niet alleen is de Kringloopwinkel een speelburcht voor de nostalgische hobbyverzamelaar. Ze vormt vooral de laatste toevluchtsoord voor een groep burgers die, dankzij de euro en dit Kabinet, groeit als kool: De Armlastigen. Wat is er dan mooier dan het blijde gezicht van de berooide bijstandsmoeder die haar kind ook een fiets en puzzeldoos kan toestoppen? En wat dacht u van het kringloopsysteem: een beter protest tegen de wegwerpmaatschappij en het toenemende milieuterrorisme is nauwelijks denkbaar.
Toch las ik vorige week: 'Kringloop gaat dicht'. Het stond er echt. Vanwege gemeentelijke bouwplannen dreigt sluiting. Een belrondje bevestigde dit akelige nieuws.
Alles van waarde is weerloos, Lucebert zei het al. Terwijl asielzoekers 'adequaat' in vlammen opgaan, wacht de armlastigen een barre winter.
En wat doet ons college van socialisten & christenen? Die zijn te druk met hun nieuwe verkiezingsprogramma's waarin vast weer staat: Solidariteit! Menselijkheid! Duurzaamheid!
Mohammed Benzakour